Loosen

Fijne feestdagen en een jaar vol fijne mensen om je heen!

Geliefden, passanten, verwanten, fantomen, Karen

Al komt 2009 op je af als een broeder uit de mist, met een witte wandelstok in de hand: laat je verrassen en moge het een vol vet jaar worden met rijke ervaringen, relativering, minder vergissingen, meer tripjes en uitjes, waardevolle mensen en meningen, lekkere bieren.

Uit De Standaard van 18 december 2008:

Homofobie voor het eerst ter sprake in VN

BRUSSEL - Ruim 60 landen steunen een verklaring tegen het strafbaar stellen van homofilie. (…)

Het kan anno 2008 vreemd klinken, maar nooit eerder kwam het onderwerp ‘homofobie’ ter sprake in de Algemene Vergadering van de VN. Daar komt vandaag verandering in. Argentinië zal een verklaring afleggen die oproept om de schendingen van mensenrechten tegen homo’s in de wereld te staken. Het gaat om praktijken als arrestaties en martelingen, tot en met de doodstraf in landen als Saudi-Arabië, Iran, Jemen en Sudan. (…)

‘Islamitische en Afrikaanse landen doen het voorkomen alsof homofilie iets uit het Westen is, iets wat vreemd is aan hun cultuur. Onzin, natuurlijk. Daarom is het belangrijk dat we de wereld laten zien dat ook Gabon, de Centraal-Afrikaanse Republiek, Mauritius en Kaapverdië het ermee eens zijn dat homorechten mensenrechten zijn.’ (…)

‘Helaas wil de Mensenrechtenraad van de VN in Genève het thema niet op de agenda zetten’, aldus Dittrich. ‘Dit is daarom een eerste belangrijke stap. Het einddoel is dat de 77 landen die homofilie vandaag nog strafbaar stellen, daarop terugkomen.’

De Organisatie van Islamitische Conferentie, die 57 leden telt, én het Vaticaan stelden samen zelfs een tegenverklaring op. (…) (eigen vet)

Jahweh Akbar! Valt nu samen allen te gaar omver. Zie ze daar liggen: samen in één bedje onder het zelfgeborduurde dekentje van eigenliefde. Met de handjes boven zeil, natuurlijk: we gaan toch geen christenhondenkont of een besneden sikkel beroeren, zekerst?  Ik zie maar één mogelijk tot een béétje liefde voor élke medemens: dat de joden gelijk krijgen en de Langverwachte… Jezus’ lesbische halfzusje blijkt.

Brugge, 14 dec 2008. Leren kennen op ‘t Koerke, in ‘t Schapenkot, de fiets naast de deur. Op het Cactusfestival en in een loge van het Koninklijk Circus gezien, en gepakt door, de 2pk in een zijstraat. De variaties-op-thema’s in den Botanique gemist en daar nog steeds droevig om. Nu naar Brugge gekard met zijn gezinswagen. Ja, we worden ouder, en zwijgen soms, maar nooit lang, en we keren weerom, naar Tgoet dat ondraaglijk licht van tijd even aan de wegkant vergeten wordt, maar weer opgepikt en een eind verder gedragen. Na dit concertuitje alvast genoeg warmte nu voor de hele winter, en een Hungry Saw T-shirt voor de zomer. Dank, copain.

Damals waren die Mörder noch viel netter, bezeugte ein Fachkollege von ihm, der genauso wie ich mit ihm aufgewachsen ist, im heutigen Morgenmagazin im ZDF. Aber der, der uns alle tötet, hat jetzt auch ihn erwischt. In meinem Kopf sagte Horst Tappert letzten Samstag nur zum zweiten mal in seinem Leben, grinsend: Harry, hol’schon mal den Wagen.

Beslist het laatste. “Vlaanderen heeft de commerciële kwaliteitsfilm ontdekt!” klonk het enkele weken geleden ergens in het incestueuze Vlaamse medialandschap. Ja, én Alzheimer vergeten. Erik Van Looy’s stijl, zo prachtig de inhoud van De zaak Alzheimer weergevend, is het thespiskleed waarmee mooie, en minder mooie, jonge, en iets oudere halfgoden worden omhuld. Zozie. Daarmee is de zelflegitimerende link met de Griekse tragedie ook hier even bevestigd en wordt de Canvaskijker ook naar de cinema gelokt om tegen betaling deze anderhalf uur te lang durende hypergestylede Martini-zeer-Rosso clip op zijn lever te krijgen. Of was het bloody mary – want het is zwaar concurreren met een zondagavond CSI en andere CIS’sen? Maagdenbloed spreidt toch zo wijd en schoon op goudbrokaat en beton.

Een greep. De minder mooie van de vijf haantjes moét wel homo of voyeur zijn. De psychiater lees je de gevoeligheid in de ogen af en duikt analyserend de koffer in met ’t labielste geval van den hoop. Alle hoop en erotiek is weggeramd uit de vier Flamandes, die ijskonijnen van afhankelijkheid, onverschilligheid en jaloezie, maar het gezin blijkt alwederom de hoeksteen van de samenleving: wie ertegen zondigt, krijgt deksels nog aan toe op zijn neus. Geld maakt niet gelukkig, maar toch. Betonboeren zijn corrupt.  Enz.

Enfin, aangestoken door deze haantjeskermis vol clichés, sta mij één male chauvinist opmerking toe: de drie seconden Marie Vinck in volle glorie laten je hersenen zuurstofloos; beslíst de derdemooiste vrouw van Vlaanderen, onmiddellijk voorafgegaan door heur moeder.

Wat hoop ik dat volgende kaskrakers weer gebaseerd zijn op stevige verhalen, geschreven door beroepsschrijvers.

 „Foey helsch, vervloeckt gespuys! foey aldersnootste fielt!”

„Hoe woelt ghij te vergeefs, o booswicht al te snoodt!”

Wie terecht behoefte heeft aan een ferme bolwassing, edoch geplaagd zit met een te vriendelijke omgeving, kan zichzelve nu ook in het Nederlands digitaal laten uitschelden.

„Een Morsebel ghy met hangende kaecken, Seer groot van neus, en swert van vlies vrijt!”

(Voor de afbeelding dank aan de faceboekhouders van de groep Droge Humor.)

 17 oktober 2008, ‘t Centrum, Londerzeel

De naam van de fuif moést in het Engelands wegens hipper dan En Wijle Weg-TD, al kwam die benaming dichter in de buurt van het doel: de kas spijzen van 4 uitwisselingen. Honderd leerlingen en leerkrachten werkten zich uit de naad voor een geslaagde fuif. Ok, ik miste de slows van weleer, de eenvoud van pilspalmcolawater en de sigarettenrook die je kleren en huid doordrong. De afgeborstelde, fijngepiekte of netgestylede haarsnit, witte hemden, beheerste bewegingscodes werden éventjes overboord gegooid bij Kom van dat dak af! van Neerlands dino-rocker Peter Koelewijn, dat nog aanwezigen àllemaal kénden en meebrulden - mijn klomp brak - en de polonaise op Laura Lynn. Nu ja, op een liedje van haar - het ware te mooi geweest.

The Kelly Family

Opvallend veel foto’s tonen jongeren die een V-teken maken. Omdat het geen onderonsje van het Vredeskorps was, vermoedde ik dat ging om

1.een gigantische delegatie van het tweede jaar snit en naad

2.een outing: “U kunt het niet zien, en hier ook niet horen, maar ik ben castraat.”

3.”Financiële crisis, mijnol, ik ben kleine zelfstandige: uw scharensliep.”

Hoe dan ook, aan alle medewerkers, bezoekers, fuifbeesten, sympathisanten en kaartenkopende oma’s: DANK JE WEL!

Nog foto’s: album 1, album 2, www.exoticdeal.tk.

Begonnen met de cd I’m your man, First we take Manhattan steeds goed zijnde voor een Peulschilpogootje, Take this Walz voor herinnering en hoop en Wenen in geregen driekwartsmaat, There ain’t no cure for love als quiet desperation is the Canadian way. De man verdwijnt voor ik hem goed leer kennen, na jaren komt hij uit het klooster terug en brengt een cd uit met tien nieuwe liedjes: Ten new songs - op zich al heerlijk, niet? De sonore ondertoon van de noten die hij wérkelijk goed beheerst zoemt warm in I’m your man en My secret life.

Het concert? De elegante minstreel liet niemand in zijn schaduw maar bewierookte voortdurend de klassemuzikanten om hem heen. En vreemd, maar er was een rit van 100km, een gezellig omzoomd grasveld met duizenden andere fans van 5 generaties en visuele ondersteuning van Barco voor me nodig om écht eens te luisteren naar vele van zijn teksten.

Aan ‘t Minnewater was ‘t een bliksemkort weerzien dat me rijker en van troost vervuld huiswaarts liet keren. He did not come to Bruges just to fool you.

Tip: http://1heckofaguy.com/