Archive for February, 2006

De manne die de gas doen branne

Monday, February 13th, 2006

AAN: NUON, t.a.v. Kevin Janssens, verantwoordelijke klantenrelaties
OOK AAN: openvenster@humo.be, rogermercelis@hotmail.com
VAN: Gert Loosen
OVER: rekening Arme Clarenstraat 1, nog maar eens
 

 

Op 2 november 2004 stuur ik NUON een mail met meterstanden, de details over de verschillende gebruikers op bovenstaand adres en de vraag om op basis van die gegevens naar maar liefst twee verschillende adressen te sturen. Voorwaar een biezonder complexe vraagstelling die àls ze al gelezen, dan niet begrepen, laat staan beantwoord werd. Spijts verdere brieven, mails en telefoontjes met lange wachttijden en doorverbindingen (details in bezit van of beschikbaar voor wie het aanbelangt) bleef ik ongesplitste facturen ontvangen.
 

Een laatste machteloze schreeuw om aandacht (gedocumenteerd met voorgaande briefwisseling) op 18 december 2005 wordt beantwoord op… 30 januari 2006. Samenvatting: we kunnen die factuur niet splitsen, regel het zelf. Nou.
 

Van 6 februari 2006 dateert het schrijven van Intrum, het incassobureau van NUON. Bovenop de ongesplitste factuur moet ik meer dan €150 kosten en intresten ophoesten. Huh?
 

Ik ben het kotsbeu. In een poging een faire huisbaas te zijn en mijn huurders niet meer dan hun deel te laten betalen van de energierekening van mijn huisje dat ik verhuur zolang ik in Hongarije woon en werk. De rekening zal ik betalen (een deel nu, een deel na samenspraak met mijn huurders) – de toeslag van het incassobureau vanzelfsprekend niet; zoveel zelfrespect heb ik nog wel.
 

Mijn grootste zorg is echter NUON als bedrijf in contact met zijn klanten. Mag men op sollicitatiegesprekken daar bepaalde kwaliteiten eenvoudigweg niet tonen, bepaalde bekwaamheidsbewijzen gewoon niet voorleggen? Of, veel erger nog: hoort het tot de bedrijfspolitiek éénmaal de klant binnen is, hem te reduceren tot een voldane en openstaande rekeningen en hem verder bij vragen en problemen te negeren, naast de kwestie te antwoorden of af te dreigen?
 

Omdat ik geloofde in het product dat NUON aanbood, ben ik toen overgestapt.
 

De bijna mechanische klantonvriendelijkheid van de firma heeft me echter helemaal moedeloos en ontgoocheld gemaakt. Ik hoop niets meer van NUON te moeten horen, tenzij een excuus. Het zou deugd doen in deze één keer als klant, als mens gerespecteerd te worden.

Onder wegwijzers

Friday, February 3rd, 2006

Het bruine ribfluwelen jasje dat Freek Groenevelt (Hugo Metsers) in een verrukkelijk en met weemoed en hoop beroezend Antwerpen droeg toen ik veel te jong was om De komst van Joachim Stiller kapot te begrijpen, maar oud genoeg om zo door de sfeer gegrepen te worden dat ik er al meer dan twee decennia van nageniet, kocht ik me enkele jaren geleden als vervulling van een zeldzame jongensdroom. Veel had ik er niet; behalve een paar dingen te zijn die ik ook werd, was er niet zo veel waar ik naar verlangde. (Later bleek alles toeval te zijn. Al het andere ook. Als de oranje borden onder elkaar: wegomleiding links, déviation rechts. Wegwijzers. Je bént weg en wíjzer word je onderweg wel.)

De treinrit door dit vreemde land, met zijn taal die me in mijn onmacht tot treurens toe beschaamd confronteert met de pure willekeur waarmee betekenissen aan klanken worden gelinkt – een les die ik zo graag geef aan mijn zesdejaars die ik nu zo mis.

Verhalen van Hugo Claus. Eindelijk weer opgenomen worden in de roes van vertellingen die ongrijpbaar zijn, die werelden – levens en huizen – oproepen waarin niets en alles gebeurt.

Onderweg zijn kan meer van thuiskomen hebben dan de hamstermolenhectiek van met leegte vullende televisie in je woonkamer.

Op Sat1 stuurt de presentator – ik zie zijn lach, zijn energie, maar zonder eerste koffie mis ik daartoe de fut – geblinddoekt maar telefonisch geleid door een kijker een cursor links of rechts, weg van dalende balletjes. Lukt dat één minuut lang zonder botsen, dan heeft die kijker een veelvoud van mijn maandloon hier gewonnen. Elke ochtend weer is de schreeuw van vreugde of frustratie bij afloop het eerste wat over mijn lippen komt.