Loosen

Niet tot het einde toe gebleven, wegens sterke vermoedens over de afloop. Wat was te zien? 1200 mannen en vrouwen die zich hadden verkleed en oorlogje speelden, becommentarieerd door een nasale Antwerpenaar in vier talen. Een reconstructie van de Slag bij Waterloo op schaal, zonder de 44.000 doden. Met een ambulancewagen die midden in het spektakel de wei opreed om onduidelijke redenen. Géén van de figuranten richtte er zijn musket 1777 of zijn Brown Bess op – wat de Indianen die met speren de Grote Zilveren Vogel afweerden én de King Arthur van Jerry Bruckheimer de avond tevoor op tv geloofwaardiger maakte.

Wat hebben we geleerd? Van alle travestieën is de militaire wellicht de meest aanvaarde.

Mijn overdevote grootouders noemden mijn vader naar de parochieheilige, de genade van het geloof viel mij (nog?) niet te beurt en om me heen bevinden zich oprechte gelovigen en godsdienstwaanzinnigen, humanistische atheïsten en cynische alverwerpers. Even proeven van de sfeer van een bedevaartsoord kon geen kwaad, dacht ik. Maria, Maagd der armen heeft zelfs een verschijningskapel in Banneux; zaterdag bezocht door gelovigen van alle leeftijden en gradaties van fitheid, landen en continenten, kleur en taal. Zo ook een bus Sudetenduitsers uit Polen, op reis met een zwerm helwitte (no pun intended) communicantjes.

Het in plastic mariaatjes (“vièrge moyenne”, “je suis l’immaculée conception”) op te vangen heilige bronwater bevat chloor. Attent om de mensen die hun kruk er kunnen achterlaten, niet met de legionellabacterie op te zadelen. Naast de obligate kitsch van kaarsen en beelden, halfgodjes en plaasteren Pio’s toch een ontroerende, moeilijk te vatten sfeer; ik heb er nog geen woorden voor.