Begonnen met de cd I’m your man, First we take Manhattan steeds goed zijnde voor een Peulschilpogootje, Take this Walz voor herinnering en hoop en Wenen in geregen driekwartsmaat, There ain’t no cure for love als quiet desperation is the Canadian way. De man verdwijnt voor ik hem goed leer kennen, na jaren komt hij uit het klooster terug en brengt een cd uit met tien nieuwe liedjes: Ten new songs - op zich al heerlijk, niet? De sonore ondertoon van de noten die hij wérkelijk goed beheerst zoemt warm in I’m your man en My secret life.
Het concert? De elegante minstreel liet niemand in zijn schaduw maar bewierookte voortdurend de klassemuzikanten om hem heen. En vreemd, maar er was een rit van 100km, een gezellig omzoomd grasveld met duizenden andere fans van 5 generaties en visuele ondersteuning van Barco voor me nodig om écht eens te luisteren naar vele van zijn teksten.
Aan ‘t Minnewater was ‘t een bliksemkort weerzien dat me rijker en van troost vervuld huiswaarts liet keren. He did not come to Bruges just to fool you.